Na 3 maandjes proefbloggen en een trouwe schare lezers, vind ik het wel welletjes met die standaardopmaak van WordPress. Vanaf nu ben ik te volgen via www.herbertfilosofeert.nl, een blog die er al een stuk professioneler en vooral rustiger uitziet dan deze.

Dankzij de dames van Morgen (help me er nog even aan herinneren dat ik hen beloofd heb hun website teksten te schrijven), is www.herbertfilosofeert.nl al gedesigned volgens mijn nieuwe ‘huisstijl’ – nooit gedacht dat ik zelf nog eens zou gaan doen aan corporate branding.

We zijn er nog niet helemaal: de ‘blogroll’ en ‘friends’ moet ik nog even overzetten, helaas met de hand, en er komen nog wat fijne interactieve tools en tips & tricks binnenkort in het zijbalkmenu.

Toch ga ik daar vast verder met schrijven – jullie zijn van harte uitgenodigd mee te verhuizen.

Zo. Dat hakte er even in, zeg. Zelf een dikke twee weken ziek, daarna ‘bordjes-in-lucht-houden’-tijd door een zieke vriendin. Geloofde ik aanvankelijk nog dat ik er weer klaar voor was, geheel typerend voor iemand als ik, of ik viel al weer zwetend en rochelend om, op weg naar het station Arnhem. Terug naar bed, dus, als de sodemieter. Met Nieuwe Garde 8uur Overwerken is het gelukkig goed gekomen, zo zie je maar weer: iedereen is vervangbaar. Kijk hier en hier maar eens naar een verslag.

Verder nog meer goed nieuws te melden. Allemaal zaken waar ik graag eerder over had willen schrijven, maar waar de prioriteitenlijst even geen ruimte voor bood – vanaf vandaag zal ik er weer met alle regelmaat zijn. Even een korte update:

* Vanuit Doetinchem hoor ik alleen maar positieve verhalen. Het schijnt dat ‘men eruit is’, bij CAPAY. Aanstaande vrijdag de 13e vind er een informele presentatie plaats aan key-accounts en op dinsdag 8 mei staat er een event gepland waar men voor mij ook een rol heeft weggelegd – ik mag spreken over ‘De Nieuwe Tijden’ (die natuurlijk al lang zijn aangebroken ), met de nadruk op de enorme impact die de huidige en toekomstige ontwikkelingen in media, op het internet, op maatschappelijk vlak, in ‘zakendoen’ en in het verschuivende denken over carrieres en ambities ongetwijfeld zullen gaan hebben op de manier waarop Merken met Mensen gaan communiceren, en Mensen met elkaar. Ben ik mee in mijn knollentuin. Niet alleen omdat het een van mijn stokpaardjes is, maar vooral ook omdat er vele en fijne vrienden uit mijn netwerk in betrokken zijn geraakt: Gerjanne Tiemens, Jelmer de Jong, Sanne Roemen, Martijn Aslander (nieuwe weblog!), Lykle de Vries, Jean Klare, Ritzo ten Cate en nog een stuk of wat helden. Dat belooft een mooi project te worden waar ik ongetwijfeld nog veel meer over te melden ga hebben. Watch it!

* Ook leuk op 8 mei: op datzelfde Event zal ik een ‘Mappendag‘ organiseren – samen met een aantal andere ervaren creatieven (lees: ‘oude rotten’) en ‘good old’ Henny Koerselman. Jonge en beginnende creatieve talenten kunnen hun werk komen laten zien en beoordelen. Dus: ben je jong, ambitieus, gedreven, middelenbrij, niet in hokjes te stoppen, uitzonderlijk begaafd en denk je dat je past bij het gedachtegoed dat wij prediken, schroom dan niet je aan te melden. Stuur een mailtje naar s.otten@capay.nl (en copieer mij even in, vind ik leuk).

* De werkzaamheden aan mijn eigen website www.professionaloutsider.nl vorderen gestaag (maar het duurt natuurlijk altijd langer dan je wilt en vantevoren dacht). De dames van ‘Morgen’ zijn klaar met het design, het wachten is nu op de techniek. Oh ja, om redenen van technische aard zal ik met dit weblog binnenkort verhuizen naar www.herbertfilosofeert.nl. Als je niet kan wachten, neem dan vast een kijkje: zie je gelijk een tipje van de sluier van het nieuwe design.

* Jeroen vroeg me hem te helpen bij een leuk project: een hypotheekverstrekker met een wel heel bijzondere propositie. Ze geven je namelijk alle commissies die assurantietussenpersonen (lang woord voor op een visitekaartje, maar als je snel rijk wilt worden moet je dat gaan doen) normaliter in hun zak steken, terug (ja, echt). Twee koppen koffie met Jeroen in mijn nieuwe vaste ‘hang out’ De Cantine, leidden al snel tot een hilarisch concept, waarvan ik niet kan wachten tot het verfilmd is.

* De presentatie voor het Groningse Prins Claus Conservatorium is eindelijk af – een jaar te laat, maar toch. Nu maar hopen dat de commissie in Groningen geen jaar nodig heeft om alle agenda’s te kunnen synchroniseren voor een afspraak

* Via mijn blog en de tag ‘schrijven’ kwam ik in contact met Elise, die zelf ook een weblog bijhoudt: www.eeelise.nl. Ze reageerde op een van mijn schrijfsels en toen ik haar blog checkte zag ik dat we van doen hebben met een talent. Hou haar in de gaten.

* Het Natural Networking Festival is weer aanstonds: de vooraankondigingen zijn verstuurd. Het is alleen op uitnodiging, dus ik kan niet zeggen: schrijf je in. Maar als je bijzondere dagen met bijzondere mensen wilt meemaken in september, dan is het te hopen dat je via via in contact met hen staat. Een aanrader!

* En tja, dan hebben we natuurlijk nog de enorme bulk aan blog-onderwerpen in de categorie ‘Jeuk’, die ik de afgelopen 10 dagen verzamelde. Maar waar ik vooralsnog te moe voor was om me weblogtechnisch over op te winden: geen zorgen, ze komen eraan. Hier alvast een preview:

- De fnuikende invloed van de Christen Unie in het kabinet en het bloed dat dat onder mijn nagels vandaan haalt. Het gedoe over ambtenaren die wel of niet homo’s in de echt verbinden, het verschuiven van de open dagen van de Landmacht om de zondagsrust te bewaren, het vertrek van een begenadigd politicus die geslachtofferd werd tijdens de formatie omdat hij ook homo is en nu weer het gezeur over een poster van een lingerieketen in Utrecht. Kunnen die mensen niet eenmalig het land uitgezet worden en 3 eeuwen in de tijd teruggaan naar Utah? Ik zal in dezelfde post nog schrijven over hoe mijn ontmoeting met Pim Fortuyn ooit uitmondde in een campagne voor D’66, en hoe ook die ten onder ging aan politiek gekonkel – het zijn niet alleen de christenen die zich af en toe honds gedragen.

- Het werkelijk belachelijke postje op Sprout Expert van iemand die meent verantwoordelijk te zijn voor een campagne voor Sms Controle… Ik wist niet wat ik las. Ik zal dat met straffe hand rech gaan zetten en het werkelijke verhaal uit de doeken doen. Ik was er ‘toevallig’ namelijk getuige van hoe die campagne ontstond en hoe zelfs 1 van de makers ervan na afloop van het ‘werk’ (in een kroeg, uiteraard) regelrecht in de armen reed van een … politiefuik! En gewoon weer door mocht rijden zonder te blazen. Some guys have all the luck.

- De Auto RAI en het stompzinnige publiek wat daar rondloopt (waar ik zelf ook bijhoorde toen ik dacht: zal ik eens wat leuks met Quinten gaan doen?).

Wel, tot zover. Ik ben nog niet vergaan – indachtig de titel boven dit stuk.

I’ll be back

Voor wie het weten wil: aanstaande vrijdagavond 30 maart ben ik te vinden in Arnhem, tot in de kleine uurtjes.

Ik schreef al eerder over het geweldige initiatief van Nieuwe Garde, het ‘8 uur Overwerken voor een Goed Doel’, maar ben er zelf nu ook ingetrapt

Van 18.00 tot 02.30 zal ik als mentor een aantal creatieven begeleiden bij hun conceptontwikkeling – als je het mij vraagt het leukste wat er is. Nu maar hopen dat er voldoende Red Bull is, de zaterdag niet teveel van me vraagt en dat ik in elk geval weer beter ben.

Het schijnt dat dit jaar Giel Beelen zelfs notie van het initiatief heeft gekregen, en er aandacht aan gaat besteden. Voorwaar: een goede zaak. Ik wens Groningen, Den Haag, Rotterdam en Amsterdam vast veel succes.

“May the best man win.”

Lees hier hoe je wellicht op de valreep (misschien) nog mee kunt doen: aanmelden bij Gerjanne.

Beste creatieven & mentoren,

Nog een paar nachtjes en dan is het zover! Op vrijdag 30 maart a.s. gaan jullie 8 uur overwerken voor het goede doel. Wie voor welk doel gaat overwerken en hoe de teams zijn samengesteld houden we nog geheim tot vrijdag.

Nog even een paar praktische zaken op een rij:

Vanaf 18.00 uur ben je welkom in Het Hoofdkwartier (zie routebeschrijving in bijlage). Om stipt 18.30 uur komt wethouder Cees Jansen de avond openen, dus zorg dat je er dan ook echt bent! Zie bijgaand programma voor een globaal overzicht van de avond. We verwachten dat je in ieder geval tot 02.30 uur aanwezig bent.
We zouden alle benodigde apparatuur via Mac Rent gesponsord krijgen, maar i.v.m. een grote buitenlandse order, kunnen ze niet alle gevraagde spullen leveren. Als je in de gelegenheid bent om eigen apparatuur met legale (!) software mee te nemen, laat mij dan per omgaande weten wat je meeneemt. (wie deze vraag al beantwoord heeft, hoeft niet nog een keer te reageren).
Als je familie, vrienden of kennissen hebt die een kijkje willen komen nemen gedurende de avond: ze zijn van harte welkom!
De hele avond is op www.achtuuroverwerken.nl een live-stream uitzending, en ook zal er in een aantal steden op de lokale TV aandacht aan het project worden geschonken. Het schijnt zelfs dat Chiel Beelen deze week op radio & TV dit project ook nog onder de aandacht gaat brengen. Kortom, 8 uur overwerken voor het goede doel gaat niet ongemerkt voorbij. We zien er naar uit jullie a.s. vrijdag allemaal te verwelkomen, zodat we er met z’n allen een bruisende creatieve avond van kunnen maken!

Mochten jullie n.a.v. bovenstaande nog vragen hebben, kunnen jullie contact opnemen met Gerjanne Tiemens. Bij voorkeur via de mail: gerjanne@nieuwegarde.nl, maar bellen kan ook: 06 – 281 381 11

–
Gerjanne Tiemens
initiatiefnemer Nieuwe Garde Arnhem

Het is een gouden regel dat creatieve mensen eerst een paar keer flink genaaid moeten worden en op hun bek moeten gaan, voordat ze erachter komen dat hun waarde feitelijk onbetaalbaar is.

Dat ze dat zelf eigenlijk wel vinden meevallen. Maar dat ‘anderen’ (meestal met een stropdas) daar heel anders naar kijken.

Ik ga jullie niet vermoeien met mijn eigen ervaringen – dan kan ik wel aan het bloggen blijven. Maar mijn goede vriend (en briljante designer) Jean Klare wilde ik niet onvermeld laten.

Wij ontmoetten elkaar –hoe kan het ook anders- via onze wederzijdse IE advocaat De Gier Stam te Utrecht.
Jean was daar client omdat hij als bedenker en maker van de Atlas van de Belevingswereld zijn rechten verkwanseld zag. En daarmee een gegarandeerd miljonairsschap – dat heb je met inmiddels meer dan 600.000 verkochte exemplaren.
Het is tragisch om te zien hoe hij in zijn gelijk staat, maar ook om te weten dat de advocaatkosten om dat gelijk te halen hem na uitbetaling van wat hem rechtens toekomt direct weer aan de bedelstaf zouden brengen. Soms is het oneerlijk verdeeld.
Maar ‘een Klare’ zal nooit bij de pakken neer gaan zitten. Hij gaat er zeer oke mee om, meer komisch dan tragisch. En hij maakt nog steeds de mooiste dingen (ja, klik er maar even op, op die link).
Vorig jaar nam ik hem mee naar het Natural Networking Festival in Drenthe en het is mooi om te zien dat hij zich in Noord Oost Nederland inmiddels in het juiste netwerk beweegt: ben uiterst benieuwd naar de papieren versie van A Great Place to Live.
Jean: goed gedaan, man. Ik bel je snel om opnieuw af te spreken. Heb nog wel een paar leuke dingen voor je liggen.

En oh ja: op 8 mei is er een Mappendag in Doetinchem voor jonge creatieven en freelance talent. Zin om mee te beoordelen?

Toen ik het zelf las (tijd genoeg, sinds ik met longontsteking op bed lig), dacht ik ook: “nou, nou… dat is wel heel obvious”.

Frankwatching en Hans On die de handen ineenslaan. Twee bloggers wier observaties ik met grote regelmaat tot mij neem. Twee bloggers voor wie ik groot respect heb – op het gebied van know-how tippen er weinig aan hen. En ook de schrijfstijl bevalt me keer op keer.

En natuurlijk: ik ben ook niet van gisteren. Zelfs de ‘blogosphere’ ontkomt niet aan commerciele invloeden, en soms is dat wat mij betreft nog prima ook. Hebben we er als marketeers toch mooi weer een nieuw mediumpje bij. Maar het is waarschijnlijk het feit dat ik (en anderen met mij, blijkt bijvoorbeeld hier en hier) het juist niet van deze twee kerels verwacht had.

Enfin, het zal wel een ‘slip of the keyboard’ geweest zijn, een iets te enthousiast een-tweetje. En Frank heeft de discussie vandaag prachtig en zeer authentiek gepareerd (comment 25 maart, 23:49 uur). Over en sluiten.

Maar het bracht me wel op een idee.

Schreef ik vroeger als copywriter de meest overtuigende teksten voor de meest uiteenlopende producten, diensten, merken en bedrijven die me 9 van de 10 keer echt geen fuck interesseerden, ik kan het als blogger natuurlijk ook omdraaien.

Voor de heren adverteerders: hier het lijstje van zaken die ik toch al wilde hebben. Zo moeilijk is het niet om daar lyrisch van te worden, zelfs zonder ze te bezitten of geprobeerd te hebben.

Moet u nagaan hoe wervend ik over mijn ervaringen zal bloggen als ik ze toegestuurd krijg. Of een weekje mag gebruiken – in geval van de Ferrari.

1. Een Ferrari 612 Scaglietti. (Zwart of antraciet mag ook, zolang het maar geen rood is).

2. Als dat niet kan is een BMW 645 ook bespreekbaar.

3. En als het echt heel moeilijk wordt, ben ik ook tevreden met een nieuw stuurhuis voor een Jaguar XJ 6 3.2 uit 1995.

4. Een I-Pod (eindelijk).

5. Een liposuctie, maagballon, eye-lift, onderkinwegsnijbehandeling en net zoveel afvallen als Frans Bauer, maar dan zonder Sonja Bakker en in 1 week tijd (deze wens ligt waarschijnlijk aan mijn huidige ziekbed en daarmee gepaard gaande gemoed).

6. Een I-Phone, als eerste in Nederland.

7. De complete collectie tassen van Crumpler.

8. Een nieuwe MacBook (zwart, dit keer). Op wit zie je alles.

9. Een paar handgemaakte Flamenco laarzen (doelgroep is wellicht wat klein, maar bedenk: dit weblog is heeeeeeeeeel niche).

10. Een gratis training Keynote, Final Cut Pro en Getting Things Done voor Apple, inclusief gratis bijbehorende software.

11. Een klein, maar gerieflijk optrekje in Cannes of aan de Spaanse Costa’s.

12. Een wereldticket. Die van 40.000 mijl en 10 stop-overs, graag.

13. De complete collectie van Al Pacino, Robert de Niro, Jack Nicholson, Martin Scorcese, Brian de Palma, Francis Ford Coppola, Quentin Tarantino en Bruce Willis op DVD – en oh ja, doe The Office deel 1, 2 en de Christmas Special er ook meteen bij. En shit, bijna vergeten: de van Kooten & de Bie Box, en alles, maar dan ook alles van Jiskefet!

14. Een fijne fiets die niet gejat wordt.

15. Een stuk of 10, 12 werken van de Rob Scholte van voor de aanslag. (Hoewel ik denk ik ook heel goed kan bloggen over het briljante ‘Nitroglycerine’ van na de bom).

16. De complete serie eerste drukken van Harry Mulisch, gesigneerd.

17. Een simpel scootertje.

18. Tweemaal per jaar een nieuwe collectie Brioni (op tijd graag), inclusief bijpassend handgemaakt schoeisel (maat 46).

19. Een assistente die met plezier 3 jaar gratis werkt en nooit zeurt, alles begrijpt zonder het uitgelegd te krijgen en die het in die 3 jaar moeiteloos met mij uithoudt.

20. Een lang en gelukkig leven, zonder bezit (niet allemaal tegelijk).

Aan mijn blogstatistieken te zien, maalt u -beste lezer- niet om mijn korte berichtjes. Nee, zodra ik de 10 regels passeer, blijkt er pas interesse te zijn. Wist u dat dat geheel in tegenstelling is tot hoe de goegemeente denkt over ‘schrijven op internet’? “Hoe korter, hoe beter”, doceert men. “Wees to-the-point”. “Lul er niet omheen”. “Kom direct terzake”. “De met MTV opgegroeide beeldgeneratie is niet gevoelig meer voor woorden”.

En zo zijn er nog legio gemeenplaatsen te bedenken om te vermijden dat men te lang op 1 webpagina blijft hangen. Zoals gezegd: de bezoekersstatistieken op mijn weblog lijken een duidelijk tegendeel te bewijzen. En als schrijver, purist, dramaticus en woordliefhebber ben ik daar alleen maar blij mee.

Maar ook mij valt het af en toe weleens zwaar om aan mijn eigen ‘lat’ te voldoen. Laat staan dat ik aan uw eisen kan beantwoorden. Wellicht is dat de reden dat de regelmaat van mijn postings af en toe hiaten vertoont: ik kan alleen op ‘publiceer’ drukken als ik er volledig achter sta. En als perfectionist, gebeurt dat zelden.

Zo heb ik via ‘Plaknotitities’ op mijn Apple bureaublad ook een lijstje ‘Blog onderwerpen’. Een daarvan was het afstudeerproject van de dames van Morgen, waarover ik u recentelijk berichtte, die -as we speak- aan het afstuderen zijn aan de Academie voor Popcultuur (los van het feit dat ze eigenlijk onder meer het design van mijn persoonlijke website zouden moeten opleveren – naast een aantal andere klussen die ik naar hen doorschoof).

Met veel plezier had ik u willen berichten over het -in mijn ogen- briljante concept dat de dames hadden bedacht, en waar ik me zo hard voor maak en zo veel tijd in steek. Echter: ik zag er tegen op. En wist niet hoe het te verwoorden. Dus bleef het in mijn plaknotities staan.

Het scheelt dat ze het vandaag zelf hebben gedaan, op hun blog. En dat ik het niet meer hoef te schrijven. Lees hier vooral verder…

Je gaat naar De Winkel met het product dat je gaat ruilen. Aan de buitenkant van de winkel hangt een vlag. Je opent de deur, hoort het belletje rinkelen en het volgende speelt zich af:

Na het trekken van een nummertje kan je op een van de stoelen wachten. Daar liggen krantjes van de winkel.

De winkel is ruimtelijk ingericht. Je ziet een lange toonbank met daarachter een grote kast met heel veel laden. Je voelt je eigenlijk een klein mensje in een grote winkel, een klein kind in een snoepwinkel. Spannend.

De toonbank is verdeeld in drie delen. Bij de meest rechtse twee worden de intakes gehouden. Aan de meest linkerkant wordt afgerekend. Voor de toonbank, op de grond zijn stickers geplakt met ‘privacy, houd afstand’.

Wanneer je aan de beurt bent, loop je naar de balie waar je nummer knippert. Er wordt een intake gehouden. Er worden veel vragen gesteld, waarom lever je dit product in? Van wie heb je dat gekregen? Na het gesprek wordt je product op waarde geschat en gewogen; Dat is 3 emoties, dan kan je uit de volgende verhalen kiezen.

Er worden je drie verhalen voorgelezen. Op basis van die verhalen kies je het ‘nieuwe’ product. Dan wordt dit product uit het magazijn gehaald (nog in de doos) en voor je klaargemaakt. Je mag even wachten op de daarvoor aangewezen plaatsen. Je weet nog niet wat er in de doos zit, je kent alleen het verhaal.

Wanneer het product klaar is gemaakt, dan wordt je naam omgeroepen en mag je je melden bij de kassa.

De doos met het verhaal wordt ingepakt en verzegeld. Er wordt een contract aan je overhandigd waarin de regels van de winkel beschreven zijn, zoals ‘Open de doos pas wanneer je thuis bent’.

Het product wordt afgerekend, je krijgt je bonnetje. Indien het de eerste keer is, krijg je een stempelkaart en de eerste stempels. Bij een volle stempelkaart krijg je een waardebon.

Je gaat naar huis met een raar blij gevoel. Eenmaal thuisgekomen zet je het op je lege tafel en kijk je er nog even naar. Voorzichtig scheur je de zegel open. Je haalt het deksel er vlug af en kijkt in de doos….

Ik beloof jullie: dit wordt de kortste post ooit

Even een doorlinkje via Sanne Roemen naar het boek ‘Life Hacking’ van Gina Trapani – zie foto. Heb ‘m zelf nog niet, maar staat bovenaan het lijstje. Punt.

Ongeveer een jaar geleden werd ik door Nieuwe Garde Groningen uitgenodigd om een ‘master class’ advertising te geven en tegelijkertijd een select groepje creatieven te begeleiden om een idee te verzinnen dat het Prins Claus Conservatorium op de kaart zou zetten.

Dat heb ik geweten. In meerdere opzichten.

Ik was voorheen nog nooit in Groningen geweest (shame on me), maar de stad, de sfeer en haar inwoners die ik er leerde kennen, stalen mijn hart. Een jaar later ben ik inmiddels druk doende in de regio Noord-Oost Nederland – Friesland, Groningen, Drenthe en Gelderland staan vaker op mijn bezoekenlijstje dan de Dappermarkt, De Dam en de Prinsengracht.

Niet zo gek, ook. Daar, juist daar, in wat ‘wij’ Amsterdammers vaak zo misprijzend ‘de provincie’ noemen, is er veel aan de hand. Daar bruist het, onderhuids nog misschien, maar overduidelijk voor mensen met een scherp gevoel voor de tijdgeest. Ik durf te voorspellen dat Amsterdam binnen 5 jaar niets meer voorstelt als zogenaamde ‘creatieve hoofdstad’. Daar kan je wel van alles aan doen, het gaan pluggen, promo’s maken, conferenties beleggen, discussies organiseren, rondetafelgesprekken initieren, de lobby opstarten – ik vind het vaak een beetje een zielige vertoning.

Zeker in de creatieve wereld, geldt: “iets is er. Of niet”.

Afgelopen weekend heb ik me weer ondergedompeld in ‘de regio’. Omdat de dames van Morgen op het punt van afstuderen staan, en ik hun externe studiebegeleider ben, was er vrijdagvond om te beginnen topoverleg. Over hun top concept. Samen met hun docenten Rutger Middendorp en Roger Muskee werden wij getrakteerd op een tagliatella bij een van de dames thuis. Een mooi begin van het weekend. Als fervent tegenstander van small talk en inhoudsloos gezwets, viel ik -fashionably late, uiteraard- met mijn neus in de boter. Terwijl de dames nog de laatste hand legden aan het diner, zaten Rutger en Roger inmiddels de hybride experimenten van autofabrikanten op metafysisch niveau te vergelijken met de stellingen van Hegel, Kafka en Sartre. Een vleugje nieuwe media er doorheen (“heb jij die site ook gezien waarop men wist te melden…?”), en ik voelde me helemaal thuis.

De dames zijn goed bezig, overigens. Daar gaan jullie binnenkort meer van horen.

Daarna was het tijd voor de Naamlooz borrel, bedacht en geinitieerd door de onvolprezen Sanne Roemen. Leuke mensen, mooie mensen. En daarom: leuke ideeen en mooie ideeen. Zo gaat dat.

Na een kort schoonfamilie bezoek in Drenthe, was het tijd voor ‘eyetime’ met Martijn Aslander. We draaien via onze gezamelijke netwerken al een kleine twee jaar om elkaar heen, maar tot een face-to-face confrontatie met alle aandacht voor elkaar was het tot nu toe nog niet gekomen. In cafe de Minnaar braken wij met die traditie. En niet onsuccesvol.

Los van het leuke contact en de vele vormen van synchroniteit die we gemeen bleken te hebben (die zin klopt volgens mij niet helemaal?), ontstond er ter plekke een briljant concept waar Horeca minnend Nederland binnenkort niet meer om heen zal kunnen. Zo gaat dat.

Donderdag zit ik in Doetinchem. Donderdagavond in Deventer. Vrijdag in Assen en Almelo. Zo gaat dat.

En op 30 maart aanstaande heb ik gekozen voor Arnhem, om de creatieven van Nieuwe Garde te begeleiden tijdens hun ’8 uur overwerken’ voor het goede doel. Zo gaat dat.

Nog even, en ik ga verhuizen.

Afgelopen vrijdagmiddag sprak ik Robbert F. Hagens, programmamaker en Founder/Managing Director van ‘1 We’: ‘Een Wereldidee’. Robbert is een typische visionair – afkomstig uit het harde Hilversumse televisiewereldje is hij juist keihard bezig een nieuwe omroep neer te zetten met als basis en ultieme doel: een betere wereld.

Ga d’r maar aan staan.

Vooralsnog zend hij uit via internet en Goede Doelen TV, maar van wat ik begreep is het niet denkbeeldig dat er binnenkort een deal met UPC inzit. En daarmee dus een heus digitaal kanaal. Natuurlijk, er zijn meerdere initiatieven zoals die van Robbert (ik heb er zelf mee te maken gehad, op een minder prettige manier – zelfs, of juist de MVO wereld bulkt van de charlatans die alleen maar uit zijn op persoonlijk gewin en ego-streling en nee: ik noem geen namen), maar zo voortvarend en succesvol als Robbert het tot nu aanpakte, kwam ik nog niet tegen. Ik heb hem dan ook mijn inzet, netwerk, expertise en denkvermogen aangeboden.

Met wat-ie werkelijk nodig heeft -20 miljoen euro voor de komende 6 jaar- kan ik helaas nog niet helpen. Wellicht dat deze post wat nieuwe leden/donateurs voor zijn ondernemersclub oplevert: veel druppels op een gloeiende plaat vormen uiteindelijk ook een plas.